1-wszy stopień układu dwustopniowego działającego w konfiguracji WB i OE, składa się z tranzystora w formie układu o wspólnej bazie. Człon końcowy jest oparty na Darlingtonie, pracującym w konfiguracji wspólny emiter, dlatego, by zwiększyć wzmocnienie wzmacniacza i jego pasmo częstotliwościowe. Człony zostały od siebie odseparowane kondensatorami, po to ażeby można było łatwo wyznaczyć punkty pracy poszczególnych stopni wzmacniacza. Sprzężenie zwrotne prądowo szeregowe włączone pomiędzy emiterem tranzystora ostatniego stopnia, a bazą początkowego stopnia czyli tranzystora T1, stwarza powiększenie impedancji wejściowej układu, lecz również spadek wzmocnienia wzmacniacza, a w konsekwencji wzrasta pasmo przenoszonych częstotliwości. W celu obliczenia parametrów modelu hybryd π, schemat systemu układu zamienia się jego schematem zmiennoprądowym. Łączy się zaciski elementów zasilających. Zwiera się te kondensatory, co do których jest się pewnym, że w założonym zakresie częstotliwości wyróżniają się bardzo niskim wskaźnikiem rezystancji. W dalszej kolejności oblicza się parametry układu hybrydowego π, które będą przydatne do wyznaczania macierzy dla dwóch członów układu. Na podstawie obliczonych punktów pracy, dla każdego z elementów aktywnych oblicza się parametry układu hybrydowego dla układu WE. Mając dane wartości elementów układu hybrydowego określa się parametry macierzy hybrydowej, dla każdego tranzystora osobno.